science

Sonda ciekawości wysyła pocztówkowy obraz z Marsa

Łazik Curiosity NASA świętował 10. rocznicę swojego wystrzelenia na Marsa, wysyłając oszałamiającą „pocztówkę fotograficzną” z Czerwonej Planety.

Robot-eksplorator wykonał dwa czarno-białe zdjęcia krajobrazu Marsa, które następnie połączono i ubarwiono, aby stworzyć tę niezwykłą kompozycję.

Ciekawość, która wystrzeliła na Czerwoną Planetę dokładnie 10 lat temu 26 listopada 2011 r., wykonała zdjęcia Od jego ostatniej lokalizacji na zboczu Mount Sharp na Marsie.

Przechwytuje 360-stopniowy widok otoczenia za pomocą czarno-białych kamer nawigacyjnych za każdym razem, gdy kończy jazdę, zanim wyśle ​​panoramę z powrotem na Ziemię.

Zainspirowany pięknem krajobrazu NASA Jet Propulsion Laboratory (JPL) powiedział, że zespół misji połączył dwie czarno-białe wersje zdjęć z różnych pór dnia i dodał kolor, aby stworzyć rzadką pocztówkę.

Chciałbym, żebyś tu był! Łazik Curiosity NASA świętował 10. rocznicę wystrzelenia na Marsa, wysyłając oszałamiającą „pocztówkę fotograficzną” z Czerwonej Planety (na zdjęciu)

Robot-eksplorator wykonał dwa czarno-białe zdjęcia krajobrazu Marsa, które następnie połączono i ubarwiono, aby stworzyć tę niezwykłą kompozycję.

Robot-eksplorator wykonał dwa czarno-białe zdjęcia krajobrazu Marsa, które następnie połączono i ubarwiono, aby stworzyć tę niezwykłą kompozycję.

Curiosity rejestruje 360-stopniowy widok otoczenia za pomocą czarno-białych kamer nawigacyjnych za każdym razem, gdy kończy jazdę, przed wysłaniem panoramy z powrotem na Ziemię.

Curiosity rejestruje 360-stopniowy widok otoczenia za pomocą czarno-białych kamer nawigacyjnych za każdym razem, gdy kończy jazdę, przed wysłaniem panoramy z powrotem na Ziemię.

Jak łazik Curiosity poprawił nasze zrozumienie Czerwonej Planety

Sonda Mars Curiosity została początkowo wystrzelona z Cape Canaveral, stacji Sił Powietrznych Stanów Zjednoczonych na Florydzie 26 listopada 2011 roku.

Po wyruszeniu w podróż liczącą 350 milionów mil (560 milionów kilometrów) pojazd badawczy o wartości 1,8 miliarda funtów (2,5 miliarda dolarów) spadł zaledwie 2,4 km od wyznaczonego miejsca lądowania.

Po udanym lądowaniu 6 sierpnia 2012 r. łazik przebył około 11 mil (18 km).

Wystrzelony na pokładzie statku kosmicznego Mars Science Laboratory (MSL), statek odpowiadał za 23% całkowitej masy misji.

Z 80 kg (180 funtów) przyrządów naukowych na pokładzie, łazik waży 899 kg (1982 funtów) i jest zasilany plutonowym źródłem paliwa.

Łazik ma 2,9 m (9,5 stopy) długości, 2,7 m (8,9 stopy) szerokości i 2,2 m (7,2 stopy) wysokości.

Łazik był początkowo planowany jako dwuletnia misja mająca na celu zebranie informacji, które pomogą odpowiedzieć na pytanie, czy planeta może podtrzymywać życie, zawierać wodę w stanie ciekłym oraz badać klimat i geologię Marsa.

READ  1967 Plany Hilton Space Hotels

Ze względu na swój sukces misja została przedłużona w nieskończoność i jest teraz aktywna przez ponad 3000 dni.

W oświadczeniu zespół powiedział: „Wiele z najbardziej oszałamiających zdjęć panoramicznych łazika pochodzi z kolorowego instrumentu Mastcam, który ma znacznie wyższą rozdzielczość niż kamery nawigacyjne.

Dlatego zespół dodał własne kolory do tego ostatniego zdjęcia.

„Kolory niebieski, pomarańczowy i zielony nie są tym, co widzi ludzkie oko, ale reprezentują krajobraz widziany o różnych porach dnia.

Curiosity wykonał zdjęcia 16 listopada o dwóch różnych porach: pierwszy o 8:30, a drugi o 16:10 czasu marsjańskiego.

Zapewniło to kontrastujące warunki oświetleniowe, które wyjaśniały różne szczegóły krajobrazu, powiedział JPL.

Następnie zespół połączył te dwie sceny w artystyczną rekreację, która zawiera elementy sceny porannej w kolorze niebieskim, sceny południa w kolorze pomarańczowym i mieszankę tych dwóch w kolorze zielonym.

W centrum obrazu znajduje się widok z tyłu poniżej Mount Sharp lub Aeolus Mons, góry, która tworzy centralny szczyt krateru Gale.

Curiosity jeździ po pięciokilometrowej górze od 2014 roku.

Pofalowane wzgórza można zobaczyć z daleka na prawo od centrum, a pole pofałdowanego piasku znane jako „Forvey Sands” rozciąga się od ćwierćdo pół mili (400 do 800 metrów).

Po prawej stronie panoramy znajduje się skalista góra Rafael Navarro, nazwana na cześć naukowca z zespołu Curiosity, który zmarł na początku tego roku.

Za nim znajduje się szczyt Mount Sharp, znacznie wyżej niż obszar badany przez Curiosity.

Góra Sharp znajduje się w kraterze Gale, basenie o szerokości 96 mil (154 km) utworzonym przez starożytne uderzenie.

Oddalona krawędź Krateru Gale ma 2,3 km wysokości i jest widoczna na horyzoncie w odległości około 30 do 40 km.

Misją Curiosity kieruje Laboratorium Napędu Odrzutowego NASA, obsługiwane przez Kalifornijski Instytut Technologiczny w Pasadenie w Kalifornii.

To nie jest najnowszy łazik na Marsie — ten zaszczyt pochodzi z wytrwałości, która przybyła wraz z śmigłowcem Kreatywności NASA w lutym tego roku i jest Poszukiwanie pradawnego życia mikrobiologicznego na Czerwonej Planecie.

W zeszłym tygodniu Perseverance pobrał swoją trzecią marsjańską próbkę, tym razem ze skały „naładowanej oliwkową zielenią”.

Łazik ma 43 tytanowe rurki, a kiedy znajdzie interesujący kawałek skały, przenosi próbkę do jednej z tych rurek w celu późniejszego pobrania.

Miliardy lat temu, wracając do początków Układu Słonecznego, krater Jezero, który bada Perseverance, mieścił deltę jeziora i rzeki, co czyni go dobrym miejscem do szukania oznak „życia”.

READ  Przeciekające toalety: najnowsze wyzwanie inżynieryjne SpaceX

NASA planuje misję zwrócenia około 30 próbek na Ziemię w latach 30. XX wieku, kiedy naukowcy będą mogli przeprowadzić bardziej szczegółową analizę, która może potwierdzić obecność życia mikrobiologicznego.

Jednak sama wytrwałość nie zwraca próbek na Ziemię – gdy łazik dotrze do odpowiedniego miejsca, rurki opadną na powierzchnię Marsa, aby zostały zebrane przez przyszłą misję poszukiwawczą, która jest obecnie opracowywana.

Curiosity (na zdjęciu), który wystrzelił na Marsa dokładnie 10 lat temu 26 listopada 2011 roku, został uchwycony z ostatniego miejsca na zboczu Góry Sharp na powierzchni Czerwonej Planety

Curiosity (na zdjęciu), który wystrzelił na Marsa dokładnie 10 lat temu 26 listopada 2011 roku, został uchwycony z ostatniego miejsca na zboczu Góry Sharp na powierzchni Czerwonej Planety

Gdy Perseverance zbierze próbki z Marsa, zrzuci je w odpowiednie miejsce na powierzchni Marsa w celu zebrania przez przyszłą misję poszukiwawczą, która jest obecnie opracowywana.

NASA i Europejska Agencja Kosmiczna planują wystrzelenie dwóch kolejnych statków kosmicznych, które opuszczą Ziemię w 2026 roku i dotrą do Marsa w 2028 roku.

Pierwszy z nich rozmieści mały łazik, który toruje sobie drogę do wytrwałości, podnosząc wypełnione rurki do pobierania próbek i przenosząc je do „łazika marsjańskiego wznoszącego się” – małej rakiety.

Ta rakieta wystrzeli w powietrze – stając się pierwszym obiektem wystrzelonym z powierzchni Marsa – i umieści kontener na orbicie Marsa, co oznacza, że ​​zasadniczo będzie unosić się w kosmosie.

W tym momencie trzeci i ostatni statek kosmiczny biorący udział w trudnej operacji manewruje obok pojemnika z próbką, podniesie go i zwróci na Ziemię.

Zapewnienie jej powrotu do ziemskiej atmosfery zakończy się sukcesem i wyląduje na Ziemi na poligonie wojskowym w stanie Utah w 2031 roku, co oznacza, że ​​próbki marsjańskie nie będą badane przez kolejne 10 lat.

Jakie dowody mają naukowcy na istnienie życia na Marsie?

Poszukiwanie życia na innych planetach od dziesięcioleci urzeka ludzkość.

Naukowcy ujawnili, że rzeczywistość może być mniej podobna do hollywoodzkich filmów.

Mówią, że gdyby na Czerwonej Planecie istniało życie, prawdopodobnie przedstawiałoby się jako skamieniałe bakterie – i zasugerowali nowy sposób jego poszukiwania.

Oto najbardziej obiecujące oznaki życia do tej pory –

Woda

W poszukiwaniu życia na Marsie eksperci są zgodni, że kluczem jest woda.

READ  Mars Helicopter Innovation: NASA wkrótce doświadczy historycznego lotu | NASA

Chociaż planeta jest teraz skalista i jałowa z wodą uwięzioną w polarnych czapach lodowych, woda mogła istnieć w przeszłości.

W 2000 roku naukowcy po raz pierwszy odkryli ślady wody na powierzchni Marsa.

NASA Mars Global Surveyor odkrył rowki, które mogą być spowodowane przepływem wody.

Nadal trwają kontrowersje dotyczące tego, czy z przepływu wody można utworzyć powtarzającą się linię nachylenia (RSL).

meteoryty

W Ziemię uderzyły 34 meteoryty z Marsa, z których trzy uważa się za mające potencjał do przechowywania dowodów przeszłego życia na planecie. Space.com.

W 1996 roku eksperci znaleźli meteoryt na Antarktydzie znany jako ALH 84001, który zawierał skamieniałe formacje przypominające bakterie.

Jednak w 2012 roku eksperci doszli do wniosku, że ta materia organiczna powstała w wyniku aktywności wulkanicznej bez ingerencji życia.

znaki życia

Misja Mariner 4 z 1964 roku uchwyciła pierwsze zbliżenia planety.

Te początkowe zdjęcia pokazały, że Mars posiada formy lądowe, które mogły powstać, gdy klimat był wilgotniejszy, a zatem domem dla życia.

W 1975 roku wystrzelono pierwszy orbiter Viking, który, choć niejednoznaczny, utorował drogę innym lądownikom.

Kilka łazików, orbiterów i lądowników ujawniło ślady wody pod skorupą, a nawet opadów.

Na początku tego roku sonda kosmiczna NASA Curiosity znalazła potencjalne cegiełki do życia na dnie starożytnego marsjańskiego jeziora.

Cząsteczki organiczne zachowane w 3,5-miliardowym podłożu skalnym krateru Gale – uważa się, że kiedyś zawierało płytkie jezioro wielkości jeziora Okeechobee na Florydzie – sugerują, że warunki w tamtych czasach mogły sprzyjać życiu.

Przyszłe misje na Marsa planują zwrócić próbki na Ziemię w celu bardziej kompleksowych testów.

metan

W 2018 r. Curiosity potwierdził również gwałtowne sezonowe wzrosty metanu w marsjańskiej atmosferze.

Eksperci twierdzą, że obserwacje metanu stanowią „jeden z najpilniejszych przypadków” życia w chwili obecnej.

Pomiary metanu wykonane przez Curiosity miały miejsce na Ziemi przez cztery i pół roku, obejmując część trzech lat Mart.

Szczyty sezonowe wykryto późnym latem na półkuli północnej i późną zimą na półkuli południowej.

Wielkość tych szczytów sezonowych była – trzykrotnie – znacznie większa niż oczekiwali naukowcy.