Czas e-biznesu

Wszystkie najświeższe informacje o Polsce z Czasu e Biznesu.

Jeśli okażemy współczucie uchodźcom, pomożemy zmienić zdanie| Eli May O’Hagan i Sonya Fotele

jaW październiku zeszłego roku poinformowano, że minister spraw wewnętrznych, Priti Patel, przygląda się możliwości wykorzystania morskie ośrodki detencyjne Aby pomieścić ludzi, którzy przyjeżdżają do Wielkiej Brytanii, szukając azylu. W praktyce może to oznaczać, że osoby przybywające do Wielkiej Brytanii potrzebujące bezpieczeństwa byłyby zabierane do pewnego rodzaju ośrodka detencyjnego na wyspach oddalonych od kontynentalnej części Wielkiej Brytanii. Oboje mamy bliskie relacje osobiste z Australią i doskonale zdajemy sobie sprawę z tragicznych konsekwencji takiego systemu. Zagraniczne aresztowania w Australii pozbawiły ludzi ich podstawowych praw i spowodowały niewypowiedziane cierpienia. . W rzeczywistości reżim australijski był bardzo okrutny, a rząd brytyjski w rzeczywistościحكومة skazany W ONZ w 2015 roku.

Ale chociaż obecny rząd Wielkiej Brytanii lubi naśladować politykę imigracyjną w stylu australijskim, ten Światowy Dzień Uchodźcy stanowi punkt zwrotny w obu krajach, ponieważ oddolni aktywiści, zaniepokojeni obywatele i sami uchodźcy jednoczą się, aby domagać się sprawiedliwego i skutecznego systemu azylowego, który zajmie się tym problemem. Ludzie szybko i pozwolili odbudować swoje życie w naszych społeczeństwach.

W Australii widzimy sukces #HometoBilo. kampania, wysiłek społeczności mający na celu sprowadzenie rodziny Murugappan ze Sri Lanki z powrotem do Biloela w stanie Queensland. Kampania prowadzona przez sąsiadów i przyjaciół Murugabanu pobudziła narodową wyobraźnię i zjednoczyła starszych polityków ponad podziałami politycznymi. Konserwatywny rząd był w tej sprawie podzielony i ostatecznie zgodził się, aby rodzina pozostała w Perth, a ich australijskie dzieci miały dostęp do opieki zdrowotnej, po tym jak jedno z nich zachorowało na sepsę i zapalenie płuc w areszcie na Wyspie Bożego Narodzenia, do którego zostali wysłani.

Rząd twierdzi, że decyzja ta nie jest drogą do osiedlenia się na kontynencie, ale zwolennicy rodziny mają nadzieję, że jest to pierwszy krok w tym kierunku i znak, że opinia publiczna odwraca się przeciwko surowej polityce azylowej.

READ  Trzecia dawka szczepionki COVID jest skuteczniejsza u biorców przeszczepów niż dwie pierwsze dawki

Ten typ społeczności był ostatnio naśladowany w Wielkiej Brytanii, kiedy mieszkaniec Kenmore Street w Glasgow zauważył samochód imigracyjny i zaalarmował społeczność. Wkrótce otoczono setki ludzi domowe biuro Van uniemożliwił jej poruszanie się, a dwóm uwięzionym w środku mężczyznom w końcu pozwolono dołączyć do sąsiadów. Jak prawnik Amer Anwar powiedział dwóm mężczyznom: „Jesteście wolni dzięki mieszkańcom Glasgow”. Podobnie jak #HometoBilo, było to zwycięstwo wspierane przez ludzi, które pochodziło od społeczności, napędzane przez przyjaciół i sąsiadów.

Jak możemy oprzeć się na zwycięstwach tych kampanii społecznych? Odpowiedź może leżeć w sposobie, w jaki aktywiści i organizacje charytatywne mówią o uchodźcach. Sektor uchodźczy i imigracyjny w obu krajach cierpi z powodu czegoś, co można by nazwać „prognozami dla pacjentów” – ideą, że jeśli aktywiści przedstawią fakty w osobny i cichy sposób, jak lekarz doradzający pacjentowi, to zrobi to opinia publiczna. W końcu dadzą się przekonać do przyjęcia uchodźców i docenią życzliwość i wiedzę aktywistów ponad twardą reakcję skrajnej prawicy.

Zamiast tego stało się tak, że odwołanie się sektora do faktów i ustawodawstwa było zbyt dalekie – szczerze mówiąc – zbyt zapomniane, aby naprawdę zmienić opinię publiczną. W rzeczywistości pozostawiło to pole otwarte dla takich osób jak Patel i kolejnych twardogłowych ministrów imigracji w Australii, w tym obecnego premiera, Scotta Morrisona, aby został dyrygentem orkiestry debaty publicznej, co doprowadziło do serii rosnącego ekstremizmu. polityki wobec uchodźców. Ostatnim wysiłkiem Patela jest uchwalenie ustawy granicznej, co się stanie Trener jazdy i konie Poprzez Konwencję Uchodźców, której 70. rocznicę mamy w tym roku obchodzić.

W 2015 roku australijska organizacja Asylum Seekers Resource Centre zleciła ekspertowi ds. komunikacji Anat Schenker-Osorio opracowanie i przetestowanie lepszych sposobów mówienia o uchodźcach. Wyniki pokazały, że odwoływanie się do głęboko zakorzenionych wartości ludzi, mówienie o traktowaniu ludzi tak, jak sami chcielibyśmy ich traktować i okazywanie empatii tym, którzy jej potrzebują, lepiej sprawdzało się w neutralizacji brzydkich przesłań antyuchodźczych niż odwoływanie się do prawdy i rozsądku.

READ  Ostatnia wojna między Rosją a Ukrainą: jest mało prawdopodobne, aby Putin dokonał znaczącego przełomu w Doniecku

Nie tylko pomogło to aktywistom wyrazić siebie w sposób, który bardziej rezonuje z ludźmi, ale także stworzyło mentalność buntu wśród zwolenników uchodźców, którzy nie są już zaniepokojeni niezgodą z opinią publiczną. Dumni i zdecydowani w swojej obronie praw uchodźców australijscy aktywiści byli w stanie wywrzeć znaczący wpływ na debatę publiczną, o czym świadczy fakt, że w 2019 r. tylko jeden na 100 Australijczyków zidentyfikował osoby ubiegające się o azyl jako największy problem w kraju, w porównaniu z jednym u 10 Australijczyków. W roku 2013.

Staraliśmy się Wprowadzanie australijskich badań do Wielkiej Brytanii, wierząc, że tutejsi aktywiści mogą się wiele nauczyć od naszych australijskich odpowiedników. Odkryliśmy, że komunikaty, które kierują wartościami, a nie problemami i faktami, opowiadają historię, która zawiera wrogość i zawsze oferują pozytywne rozwiązania, są w stanie skłonić większość społeczeństwa do wspierania praw uchodźców. Z drugiej strony, zawierając graficzne opisy tortur i maltretowania, litość dla uchodźców i uciekanie się do oddzielania nielegalnych i legalnych przejść granicznych, zachęca ludzi do myślenia o uchodźcach jako fundamentalnie im obcych i przekazuje argumenty do warunków naszych przeciwników .

Brytyjscy zwolennicy uchodźców, podobnie jak nasi przyjaciele z Australii, gromadzą się na całym świecie # Razem z uchodźcami Kampania, największa w historii Wielkiej Brytanii, mająca na celu budowanie sieci społeczności, zwinność i determinację niezbędną do zmiany polityki azylowej tego kraju, aby zapewnić ludziom bezpieczeństwo. To, czego teraz potrzebujemy, to móc mówić o problemie w sposób, który większość ludzi może zrozumieć i poradzić sobie, mając pewność, że większość ludzi ma empatię dla innych – i że ta empatia poprowadzi nas do zwycięstwa.